8 december 

"A tiger, a tiger!"

Het busje dat ons van Mysore naar Ooty brengt blijkt door de natuurreservaten van Bandipur en Mudumalai te rijden. Op een gegeven moment ziet de chauffeur een tijger. Iedereen kijkt meteen die kant uit. Dan blijkt het toch geen tijger te zijn maar een wolf, volgens diezelfde chauffeur. Als we nog dichterbij zijn houdt hij het erop dat het een hond is.
Toch, er schijnen zich beren, olifanten en tijgers op te houden. Maar met de 70 kilometer per uur waarmee de chauffeur luid toeterend door het natuurreservaat sjeest, is de kans die te zien natuurlijk erg klein. Wel zien we nog enkele zwijnen en een paar reetjes, van die gestippelde Bambi's.

We denken dat we min of meer onbedoeld in dit busje terechtgekomen zijn. We hadden niet om een sightseeing-tour gevraagd, maar wilden gewoon van Mysore naar Ooty. Kennelijk was het normale busje vol. Ons maakt het niet veel uit, maar het programma in Ooty laten we aan ons voorbij gaan. Als wij uitstappen bij ons guesthouse blijft er in het busje nog een drietal stelletjes over: een Indiaas stel uit India, een Indiaas stel uit Canada en een Indiaas stel uit Engeland.

Dit is een oord waar de Engelsen zich vroeger terugtrokken om weer een beetje bij te komen als ze de hitte van het land wilden ontvluchten. Ook kwamen ze hier herstellen als ze ziek waren. St Stephen's Church herinnert aan die tijd. We lopen er naartoe, maar komen er dan achter dat we bij de Sacred Heart Church zijn aanbeland. Ook mooi, maar toch een beetje suf van ons. Vanaf daar is het weer een stief eindje lopen naar de St Stephen's. Daar aangekomen blijkt dat we er niet inkunnen, want de kerk is hermetisch afgesloten.

In het plaatsje kopen we een paar koekjes, niet omdat we daar nou zo'n zin in hebben, maar Anja heeft het vooral voorzien op het linnen tasje dat je eromheen krijgt. Even later, als we over de markt van Ooty lopen, roept een koopman ons toe. Hij wijst naar zijn tasjes, waar precies hetzelfde op staat. Het blijkt de broer van de koekenbakker te zijn, en die is trots dat we met zijn tasje lopen.
Zoals zoveel markten in India is dit weer een erg fotogenieke plek. Vooral bij de slagerij-sectie maken we veel foto's. En alle slagers vragen ons toch vooral ook hun stalletje op de foto te zetten. Erg leuk.

9 december

Frisse lucht

Er is hier een bloeiende handel in mutsen. We zitten nu op 2200 meter hoogte, en dat merk je eigenlijk meteen. Het is er een stuk frisser, en dat het 's nachts kouder kan zijn hebben we ook gemerkt. Voor het eerst in India zien we echt kraakheldere blauwe lucht. We zitten boven de smog-lijn. Dat heeft ook nadelen, want we moeten ons hier ineens flink insmeren met zonnebrandcreme.

St Stephen's blijkt ook vandaag potdicht te zitten. Kennelijk is die kerk normaal gewoon gesloten. Een ander overblijfsel van de Engelse tijd is de botanische tuin. Dat is een mooi aangelegd park, maar niet echt heel bijzonder. De tuin was bedoeld om te onderzoeken welke boomsoorten wel en welke niet in India konden overleven. Veel bomen hebben we dus in Europa ook staan, maar gelukkig komen sommige bomen uit Australië of andere exotische oorden.

Regency Villa is het oude jachthuis van de Maharadja, en je raadt het al, nu een hotel en restaurant. Wij zijn erg tevreden met ons guesthouse, maar een hapje eten in een buitenverblijf van de Maharadja vinden we toch altijd wel leuk. Een riksja rijdt ons er over een weg met heel erg veel kuilen heen. De setting is er aardig, een beetje vergane glorie weer, maar dat maakt de pret er niet minder om. Nostalgie alom. De kamers zijn allemaal verhuurd, en daarom is het restaurant in de hal en serre gevestigd. Daar is het zo koud dat we onze jassen maar aanhouden. Het eten is overigens niet super.

10 december

Wandelen door de theeplantages

We hebben een afspraak met Anthony, een lokale gids die ons door de theeplantages van Ooty gaat rondleiden. Anthony, die zelfs een vermelding in de nog uit te komen Lonely Planet zal krijgen, heeft een beetje last van zijn knieën. Hij had vandaag eigenlijk rust willen houden, maar dat was niet bekend bij ons guesthouse toen wij hem boekten. Een tweetal Israelische dames geeft aan dat ze hem voor de volgende dag willen boeken, maar Anthony laat zijn volgende kans op een rustdag niet zomaar aan zich voorbijgaan, en weet ze over te halen om vandaag mee te gaan.

Anath en Liat zijn dertigers met opvallend grote bossen haar. Je zou denken dat ze zusjes zijn, maar dat blijkt niet het geval. Grappig is dat zij herinneren ons gezien te hebben in restaurant Park Lane in Mysore. Na enig diep graven in ons geheugen herinneren wij ons ook dat zij een tafel schuin naast ons hebben gezeten.

De wandeling gaat heel rustig volgens Anthony. Normaal gesproken wandelt hij in hoog tempo door de plantages, zeker als hij met Duitsers of Nederlanders op stap gaat. Die hebben dan ook meestal van die grote wandelschoenen aan. Wij niet. Ons tempo ligt wat lager, ook omdat we nogal eens even stilhouden bij iets moois, om er een foto van te nemen. Maar ons Israelisch gezelschap heeft helemaal een broertje dood aan snelwandelen. En dus doen we het heel rustig aan, wat ons wel bevalt, want we lopen door een geweldig landschap, eerst door Eucalyptusbossen, en later tussen de theeplantages door.

11 december

Met de speelgoedtrein van Ooty naar Coimbatore

Even bijzonder als Ooty zelf is het vertrek ervandaan, met de Nilgiri Blue Mountain Railway. De treint vertrekt keurig op tijd, om 15:00. Het is een smalspoorlijntje, ook wel de 'toytrain' genoemd. Het eerste deel worden de wagons getrokken door een fraaie dieselloc, die bij Conoor wordt vervangen door een heuze stoomlocomotief. Dat is nog een tandradtrein, nodig om de steile hellingen van de Nilgiri Mountains te bedwingen, en de reden dat die de moderne tijd heeft overleefd. De locomotief stinkt wel, want het mag dan wel een stoomtrein zijn, hij loopt op stookolie.

Het uitzicht biedt mooi zicht op de theeplantages, en naarmate we verder afdalen verandert de vegetatie van oerwoudachtig, via bananenplantages naar palmbomen. En we komen ook weer in de smog.

De trein rijdt tot Metthupalayam, waar we moeten overstappen op een gewone trein naar Coimbatore, waar we vier uur moeten wachten op de nachttrein naar Ernakulam.
Uit verveling gaat Eelco op een weegschaal staan zoals je die op ieder station in India tegenkomt. Zo'n groot metalen ding met een ronde glazen bak op ooghoogte, met daarin drie knipperende peertjes en een zwart-gele hypnotiserende wonderlamp. Je kunt je voor 1 roepie laten wegen, en dan komt er een 'health card' uit met je gewicht én een toekomstvoorspelling: "A favourable year for money-making and for all matters of affection and friendship." Nou, dat zit wel goed dus.

Naar boven  Volgende