12 december

Wat is het heet!

Om 06:00 komen we aan in Ernakulam. Slaperig en enigszins verdwaasd lopen we het station uit. Daar boeken we een taxi die ons naar Kochi (Fort Cochin) brengt. Het is pas zeven uur als we aankomen bij het guesthouse, maar daar heeft de taxichauffeur helemaal niks van. Hij bonst hard op de deur.
Een jongen maakt slaperig de deur open. We zullen nog even moeten wachten tot onze kamer leeg is, maar we mogen binnenkomen. In de hal liggen nog het matras en de dekens waar de jongen net sliep.

We dolen wat door het stadje. Het is hier echt veel heter en vooral vochtiger dan dat we tot dusver meemaakten; het zweet gutst hier van ons voorhoofd.
Op zoek naar de steiger voor het veer naar Ernakulam krijgen we hulp van de immer behulpzame lokale bevolking. Bij de steiger aangekomen blijkt het helaas de verkeerde. We moeten helemaal terug. Die Indiër heeft ons 180 graden de verkeerde kant op gestuurd. Hij zal ons wel verkeerd begrepen hebben, toch?
De boot hebben we net gemist. Dan maar morgen naar Ernakulam.

We beleven de zonsondergang bij de Chinese vissersnetten, het kenmerk van Kochi. Er zijn er niet zo heel erg veel meer, een stuk of zes, en we zien er nog een paar aan de overkant van de baai. De netten worden bediend door families, maar de jeugd van tegenwoordig heeft iets andere idealen dan een leven lang een net ophalen en neerlaten voor een magere visvangst. En zo sterft het beroep langzaam uit, en verdwijnen daarmee de netten. Nog even, en de gemeente Kochi moet mensen in dienst nemen om de netten voor de toeristen te bedienen. Want ze zijn wel heel mooi, die netten. Eronder is het een beetje een bende, maar dat zal ook met het tij te maken hebben. Met vloed zie je er vast minder van.

13 december

Lunch break

Het is nog steeds heet. We zijn met het veer naar Ernakulam gevaren, voor een wandelkaart die daar op blijkt te zijn. Verder is Ernakulam veel minder interessant, en dus gaan we direct terug naar Kochi.

De zoektocht naar de kaart houdt ons ondertussen bezig. Hij schijnt ook verkrijgbaar te zijn in het kantoor van het bureau voor toerisme in Kochi. Alleen is dat kantoor echt onvindbaar. Er staan overal bordjes, behalve zo ongeveer waar het zou moeten zijn. En omdat het een beetje verscholen ligt, loop je van het bordje dat je naar de ene kant op stuurde, recht op het bordje af dat je terugstuurt. Als we de zoektocht hebben opgegeven lopen we dan toch tegen het kantoortje aan. Op het bureau staat een bordje. "Lunch break". Zucht. Nou, dan wij ook maar lunchen. De kaart die we na de lunch eindelijk hebben weten te bemachtigen valt een beetje tegen. Maar goed, het hield ons lekker bezig.

Kochi is ook weer zo'n backpackersstek. Dat heb je met leuke plaatsen, en het heeft zo zijn voordelen, bijvoorbeeld de eettentjes. De lunch met echt bruin brood en omelet in café Kashi Art is erg lekker. En de chocoladecake ook.
Het wereldje is best klein, en hier komt alles samen. Op de boot komen we de Brit tegen die eerder bij ons in de bus vanaf Gokarna zat. In Kashi Art zien we een Engels stel dat we eerder in een restaurant in Gokarna zagen, en verder komen we los van elkaar twee stellen tegen dat in hetzelfde guesthouse in Ooty zaten.

Kochi was ooit een Nederlandse kolonie. Er staat nog een kerk uit die tijd, en hier en daar is nog een oude villa blijven staan. Ook is er een begraafplaats met alleen maar Nederlandse grafzerken. Bijzonder. Overigens was het voor de Nederlandse tijd een Portugeze kolonie, en daar staan ook nog huizen van overeind. dat maakt het een heel Europees plaatsje, maar dan in India.

14 december

De backwaters van Kerala

Een boottochtje over de backwaters is verplichte kost voor de Keralaganger. We zitten in een boot met een paar Oostenrijkers, een Zweeds/Russisch stel, twee Israëlische sjagrijnen, een Indiaas stel, een Franse blije geit en een Nederlandse baardmans (hij heeft zich niet geschoren sinds hij maanden eerder aankwam in India).

De tour is heel aardig. We gaan geruisloos over het water, voortgepunterd door twee mannen, één voor en één achter op de 'houseboot'. Het is stil, heel ongewoon in dit land. Maar het is al snel gedaan met de rust, want het Indiaase stel vindt het maar niks. Trots haalt de man de transistorradio tevoorschijn. Ineens horen we het getetter van het plaatselijke radiostation. De groep kijkt elkaar veelbetekenend aan. Na een paar minuten is het baardmans genoeg geweest. Hij vraagt of het wat zachter kan. Diep geschokt en licht beledigd zet het stel de radio uit. Het gezicht van de vrouw staat op onweer, maar de rust is weer terug.

De tour bestaat uit twee onderdelen. Het eerste deel varen we met een met een huif overdekte boot over de wat bredere kanalen, en het tweede deel gaat het in twee kleine bootjes door smalle slootjes. Een andere groep doet het andersom. Tussen de twee boottochten door krijgen we lunch, een thali geserveerd op een bananenblad zoals traditie in deze streek. Ook tijdens de boottochtjes meren we geregeld aan, ondermeer voor kokosnoten en een touwslagerij.
Ook stoppen we bij een klein kalkfabriekje. Rondom is het helemaal wit, alsof het zeer plaatselijk gesneeuwd heeft. Binnen zien we nog net een grote ton met schelpen voor er een grote witte wolk uit opwelt. Dan moeten wij er ook meteen weer uit, want die witte lucht is giftig.

15 december

Sjalom

We bezoeken een prachtig synagoogje (Kochi heeft een rijke joodse geschiedenis), en het 'Dutch Palace'. Verder doen we niets. Tijd om kaarten te schrijven. 's Avonds eten we in een restaurant dat geen vergunning heeft om alcoholische dranken te schenken, maar de klanten wel bier willen serveren. Dat bier wordt er verkocht onder de codenaam 'special tea'. En dat voeren ze ver door, want het bier wordt gebracht in een theepot.

Naar boven  Volgende